Black Cat

 De hel wordt door de kerk voorgesteld als een soort vagevuur: een plaats diep onder de grond waar je eeuwig brandt. Voor de niet-gelovigen onder ons: het doet denken aan bepaalde scenes uit Lord of the ring.

Wel die hel bestaat!

Zoek maar eens naar beelden van de brand in een ondergrondse steenkoolmijn in Centralia, Pennsylvania. Die begon in 1962 en woedt nog altijd in alle hevigheid. Berekend werd dat er nog voor 1000 jaar brandstof onder de grond aanwezig is. Leuk, want blussen gaat niet.

Ook gas wil wel eens in brand vliegen. In de Kara-Kumwoestijn staken de sovjets een gasmijn in brand, Wat spectaculaire beelden oplevert. Alleen: hoe doof je zoiets? Niet. Oorspronkelijk dacht men dat dit na een weekje uitgebrand zou zijn. Niet dus... We zijn nu 40 jaar later.

Oh my love,
we pray each day..
may you come home,
and be okay.
For now,
we'll wait..
for you..
for you..
to come home

I'll send
a pack of cigarettes
and some chocolates
hope you get,
filled with love for you.

Oh my love,
I hope really soon..
to be at home
and get close to you
For now,
we'll wait..
for some news..
for some news..
to come home

My mind
is always on your side..
I see you all the time..
with love,
for you.

Rammstein was groots, krankzinnig, ongezien, geweldig... De band wist een show te brengen die vol vuur, vuurwerk en amusement zat. En omdat dit er zo over, dit zo té was, bleef het ons boeien. Bovendien was Rammstein een van de enige bands op Werchter die echte metal bracht. Het is ooit anders geweest (word ik oud?). Een beetje teveel kaka en pipi-niveau misschien, maar van Duitsers kan je niks anders verwachten. Wat mij betreft, na Muse, het op 1 na beste optreden van een zwak Rock Werchter.

Setlist

- Rammlied
- Bückstabü
- Waidmanns Heil -
- Kile Lust
- Feuer Frei
- Wiener Blut
- Oh No (Frühling in Paris)
-  Ich Tu Mir Weh
- Du Riechst So Gut
- Benzin
- Links 2 3 4
- Du Hast
- Pussy
- Sonne
- Haifisch
- Ich Will

Vorig jaar op Pukkelpop waren ze nog hip, nu niet meer. De band zit momenteel in de studio en werkt aan nieuw materiaal. Nu is het nog behelpen met oud materiaal. Het resultaat was een optreden dat extreem kort was (slechts 8 nummers!!!) en dat bovendien niet echt aansloeg bij het publiek. Conclusie: Wat mij betreft hadden Gossip en The Ting Tings gerust van plaats mogen wisselen op de affiche.

De setlist

We Walk
Great DJ
Fruit Machine
Keep Your Head
Be the One
We Started Nothing
Shut up and Let Me Go
That's Not My Name

De show van Greenday was een exacte kopie van hun show een aantal maanden terug in het sportpaleis. Net als toen vonden we het langdradig. Het was iets teveel show en te weinig muziek. Entertainment van begin tot einde. Een heleboel volk op het podium (moet dat echt?). Kortom: een circusact die niks meer met punk te maken heeft. 2 uur en half lijkt me iets te veel van het goede ! Jammer.

Editors hoef ik niet meer voor te stellen. Op een paar jaar tijd wist de band van nobele onbekende op te klimmen tot een supergroep. Ze hebben een gigantisch aantal hits bij elkaar geschreven waarmee ze een grote weide moeiteloos plat kunnen spelen. Vandaar dat hun concert misschien wel geen verrassingen met zich mee bracht, maar ons wel wist te boeien van begin tot einde.

Absoluut hoogtepunt was Jason Callewaert, de brugse fan die tijdens 'no sound but the wind' compleet uit zijn dak ging, opgemerkt werd door een cameraman en door het voltallig aanwezige publiek getrakteerd werd op een daverend applaus. De jongeman werd eensklaps een heuse BV.

Setlist

In This Light And On This Evening
An End Has A Start
Bones
Bullets
Eat Raw Meat = Blood Drool
All sparks
Blood
Munich
You Don't Know Love
The Racing Rats
Smokers Outside The Hospital Doors
No Sound But The Wind
Bricks And Mortar
Papillon
Fingers in The Factories

Als je het beruchte aardbevingsmoment in Vorst - een tiental jaar terug - hebt meegemaakt, dan weet je: beter kan niet. Bovendien en ik zeg het niet graag, maar Faithless is slechts een schim van de band die het ooit was. De nieuwe plaat is een flauw afkooksel van eerder werk. Vandaar kon hetgeen we voorgeschoteld kregen, me niet echt boeien. De bekende hits had ik al zo dikwijls gezien, dat ik spontaan moest geeuwen en de nieuwe nummers waren crap. Maar het enthousiasme van Maxi Jazz blijft aanstekelijk werken. De graatmagere en in veel te groot kostuum gehulde man zingt met zo'n overtuiging dat je spontaan begon mee te dansen...

De setlist
 
1. Happy
2. Sun To Me
3. All Races
4. God Is A DJ
5. Feel Me Now
6. Crazy Bal'heads
7. Mass Destruction
8. Tweak Your Nipple
9. Insomnia
10. Swingers
11. Everything Will Be Alright Tomorrow
12. What About Love
13. Bombs
14. Drifting Away
15. Salva Mea
16. Not Going Home
17. Muhammad Ali
18. We Come 1

Muse was samen met Rammstein de reden waarom we tickets voor Werchter hadden gekocht. Voor hun concert in het sportpaleis waren we te laat. Gelukkig kregen we nu een herkansing.

Muse is een typische band die thuis hoort op een groot festival en/of in een heus stadion. Groots / grotesk / indrukwekkend... het zijn maar enkele woorden waarmee ik zonder overdrijven deze band kan omschrijven. En ze stonden er! Schitterend van begin tot einde zonder al te veel poespas (geen vuurwerk, overdreven decors of wat ook). De muziek primeerde en zo hoort het. Loepzuiver en prachtig gezongen. En nu ga ik zwijgen, want ik vind geen superlatieven meer.

Setlist

1. Uprising
2. Supermassive Black Hole
3. New Born
4. Map of the Problematique
5. Bliss
6. Nishe
7. United States of Eurasia
8. Feeling Good
9. Undisclosed Desires
10.The Resistance
11.Hysteria
12.Time is Running Out
13.Starlight
14.Stockholm Syndrome
15.Plug in Baby
16.Knights of Cydonia

Veel postjes moet je van mij deze zomer niet verwachten.  Als de zon schijnt, dan zit ik liever op een terrasje dan achter mijn pc... Maar 1 ding wil ik toch kwijt: een aantal summiere concertverslagen. Laten we beginnen met een niet echt tot de verbeelding sprekende groep: Stereophonics, voor ons de opener van een redelijk zwak Rock Werchter.

Wat mij betreft was het concert er eentje om snel te vergeten. De groep leek ongeinspireerd en ook het publiek was (door de hitte?) ongeinteresseerd. Vrij strak gespeeld en zonder poespas, dat wel, maar het mocht meer zijn.

( Dakota by Stereophonics, live @ Rock Werchter 2010 )

Setlist
1. The Bartender And The Thief
2. A Thousand Trees
3. She's Alright
4. Superman
5. Pick A Part That's New
6. Uppercut
7. Stuck In A Rut
8. Maybe Tomorrow
9. Trouble
10. Mr. Writer
11. Vegas Two Times
12. Local Boy In The Photograph
13. Just Looking
14. Dakota

Een concertverslag vind je op goformusic

Setlist

Fast Fuse 
Shoot The Runner 
Underdog 
Where Did All The Love Go? 
Swarfiga 
I.D. 
Processed Beats 
Reason Is Treason 
Julie & The Mothman 
Thick As Thieves 
Take Aim 
Empire 
The Doberman 
Club Foot 
---
Fire 
Vlad The Impaler 
L.S.F. (Lost Souls Forever) 

Wat ik me nog herinner van het concert van Gossip op pinkstermaandag (ja ik weet het, is alweer een tijdje geleden) :

1. De parkeerproblemen. Volgens de site van de Hallen van Schaarbeek kan je je auto kwijt in een bewaakte overdekte parking (geen luxe in die buurt). Alleen stond die parking overvol...

2. De hitte. Zweten dat we gedaan hebben!

3. Beth Ditto. Er naast kijken kan je niet. Haar gewicht en strakke pakjes zijn haar handelsmerk geworden en als ze letterlijk al haar vet doet mee-shaken dan... tsja, moet ik nog meer zeggen?

4. Beth's stem. Want daar draait het toch allemaal om, niet? Bij momenten klinkt het misschien nogal schreeuwerig, maar haar enthousiasme doet ons dit snel vergeten. Combineer dit met het vorige puntje en je krijgt een aanstekelijke show vol speelplezier.

5. Hitte en enthousiasme en overgewicht zorgden er trouwens voor dat Beth letterlijk kletsnat was. Ze verscheen op het einde van het optreden dan ook in luchtig t-shirt en met handdoek rond het hoofd op het podium.

6. Hoogtepunt van het concert waren de vele hits. Leuk was 'pull up to the bumper', de Grace Jones cover, als bisnummer.

7. Enig minpuntje: het gekakel tussen de nummers door. Ja, ik weet, dit komt redelijk sympathiek over. Maar ik hoef niet te weten dat Beth slechts 1 woordje nederlands kent (en dit duizend keer probeert te herhalen).

De setlist:

1. Your Mangled Heart
2. Pop Goes The World
3. Four Letter Word
4. Not Going Away (Black Sabbath cover)
5. Intro Bad Romance (Lady Gaga cover)
6. Listen Up
7. Coal To Diamonds
8. 8th Wonder
9. Love Long Distance
10.Dimestore Diamond
11.Intro Don’t Stop The Music (Rihanna cover)
12.Don’t (Make Waves)
13.Standing In The Way Of Control
14.Yesterday’s News
15.2012
16.Men In Love
17.Heavy Cross

Bis:

18. Pull Up To The Bumper (Grace Jones cover)

Fiche :
Band: Gossip ****
Plaats: Hallen van Schaarbeek Brussel
Datum: Maandag 24 mei 2010

Jamie Lidell heeft het zich zelf niet makkelijk gemaakt, daar in de Botanique. Zijn set bestond hoofdzakelijk uit nieuw werk en bovendien is dat nieuwe werk vrij experimenteel en niet zo toegankelijk. Vandaar dat het publiek nogal makjes reageerde en pas op het einde van het concert echt mee was. Desondanks was het een geslaagd optreden vol variatie en verrassende momenten dat me bij momenten deed denken aan... Prince.

Beatboxend, a capella, lekker ruig en dan weer eens ontroerend stil, ... meer afwisseling kon men zich niet wensen. En bovendien klonk het allemaal oh zo mooi (ondanks de jeugdige leeftijd van de band).

Het concert begon met maar liefst 4 nieuwe nummers, heel gedreven en eigenzinnig. Het eerste hoogtepunt kwam er met Enough is enough, dat naadloos overging in Multiply.

Ontploffen deed de zaal pas in het slotkwartier. 'Another day' werd luidkeels meegezongen en bij 'coma chameleon' (mijn persoonlijke favoriet) kwam er stoom uit Jamies oren. Bisnummers waren 'Compass', het megapopulaire 'little bit of feel good' en het ingetogen 'she needs me'.

Heb je hem gemist? dan krijg je op de zomerfestivals een herkansing. Jamie zal ondermeer te zien zijn als voorprogramma van Prince op Werchter Boutique.

Setlist:
The Ring
Gypsy Blood
Completely Exposed
I Wanna Be Your Telephone
Enough Is Enough
Multiply
You Got Me Up
A Little Bit More
When I Come Back Around
Another Day
Your Sweet Boom
Coma Chameleon
---
Compass
Little Bit Of Feel Good
---
She Needs Me

Fiche
Concert: Jamie Lidell
Plaats: Botanique Brussel (nuits botanique)
Datum: 17 mei 2010

Inhoud

José María, een migrant die in de bouw werkt, en Rosa, een dienstmeisje van het platteland, zijn stapelverliefd op elkaar. Maar als José María zijn bouwopzichter in een vlaag van woede doodt moet hij vluchten, ook weg van zijn geliefde. Hij verstopt zich op de zolder van de villa waar Rosa werkt en woont. Daar neemt zijn intense liefde nog grotere proporties aan op afstand, want Rosa weet van niets. Stilletjes bespioneert hij haar, hij volgt haar, hij kijkt toe...

Razernij is een intrigerende thriller vol romantiek en zwarte humor die de bizarre invloeden van de media op onze beleving van de liefde blootlegt. Maar het is ook een genadeloos portret van onze westerse samenleving en de migranten met wie we ons land delen zonder hen werkelijk binnen te laten.

Oordeel

Sergio Bizzio is een argentijns schrijver die bekend staat om zijn toneelstukken. En dat merk je aan de personnages, het decor en de gebeurtenissen in het boek. Alles speelt zich af in en rond het huis waar Rosa werkt.

We leren Rosa kennen als een naief en beinvloedbaar meisje, dat best een beschermengel kan gebruiken. De ideale taak voor José Maria. Ongemerkt volgt hij het leven van Rosa, manipuleert haar en ruimt haar problemen uit de weg. José verandert dankzij zijn vrijwillige opsluiting in een sociaal mens. Zijn hele leven staat noodgedwongen in het teken van de dienstmeid.

Het uitgangspunt van het boek is vrij origineel, maar toch een beetje ongeloofwaardig. Kan iemand zich jarenlang op zolder verbergen zonder ontdekt te worden? Bovendien vond ik het na een tijdje een beetje saai te worden. Veel gebeurd er niet en echt spannend zou ik het boek met de beste wil ter wereld niet willen noemen. Wat centraal staat (en dat is typisch iets voor argentijnse schrijvers) is de liefde en hoe die liefde een invloed heeft op het handelen en leven van verschillende mensen. Liefde zorgt voor een boel leuke momenten maar ook voor heel wat zorgen en jaloezie. En die jaloezie kan verstrekkende gevolgen hebben... maar dat moet je zelf maar ontdekken in dit al bij al leuke boek.

Ik moet toegeven, ik had enkel tickets voor dit concert gekocht omwille van de schitterende locatie: het museum in de Botanique. Voor de gelegenheid werd dit museum omgetoverd tot een heus salon. Het podium stond middenin de zaal, het publiek zat rond dat podium in een zetel of op een stoel... Het leek wel een echte huiskamer.

De ideale locatie dus voor een intiem concert als dat van Isbells. Dé plaats waar hun muziek tot hun recht komt. Net als in je huiskamer kon je er zitten wegdromen. Het klonk allemaal heel zuiver en schitterend, maar ook een beetje stil. Gevaarlijk stil. "Muziek gebaseerd op een Syrisch slaapliedje", nee ik verzin het niet.  

Enige minpunt: het gebonk van de andere zalen dat het sfeertje dreigde te verstoren.

Een setlist heb ik nog niet gevonden, maar dat komt nog... I hope.

Factsheet :
Band: Isbells
Locatie: Botanique Brussel (nuits botanique)
Datum: 14 mei 2010

In het boek (en film) Shutter Island wordt er gesproken over medische experimenten waarbij er een ijspriem via de ogen in de hersenen wordt gestoken. Deze wrede methode (over hersenoperatie zou ik niet spreken, want daarvoor is ze niet precies genoeg) zou tot doel hebben psychiatrische patienten tot rust te brengen.

Ik dacht dat het fictie betrof, tot ik een reportage zag over 'lobotomy'. Deze techniek, "uitgevonden" door dr Freeman, werd tot voor kort enorm veel toegepast, ondanks het feit dat ze slechts een beperkte kans tot slagen had. Het risico op dood, verlamming en andere hersenletsel was veel te groot. Bovendien: zomaar op goed geluk in de hersenen snijden in de hoop dat het iets oplost... Onverantwoord.

Het gekendste slachtoffer van lobotomie was Rosie Kennedy. Omdat ze iets té enthousiast en te druk was, werd ze behandeld. Het resultaat: ze werd een plant. Een ooggetuige-verslag:

"We went through the top of the head, I think she was awake. She had a mild tranquilizer. I made a surgical incision in the brain through the skull. It was near the front. It was on both sides. We just made a small incision, no more than an inch." The instrument Dr. Watts used looked like a butter knife. He swung it up and down to cut brain tissue. "We put an instrument inside," he said. As Dr. Watts cut, Dr. Freeman put questions to Rosemary. For example, he asked her to recite the Lord's Prayer or sing "God Bless America" or count backwards. ... "We made an estimate on how far to cut based on how she responded." ... When she began to become incoherent, they stopped.

Hieronder een onthutsende reportage die ik op het web vond. Waarschuwing: niet voor gevoelige kijkers.

Ofte hoe een techniek die reeds in "one flew over the cuckoo's nest" te zien was, toch werkelijkheid bleek te zijn.

Ben je in het centrum van Brussel en heb je zin in de lekkerste spare ribs van heel Belgie? Wel, dan moet je bij Aux Pavés de Bruxelles zijn. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, spreekt men er ook nederlands. Meer nog: dit is een grill restaurant dat zich voornamelijk op de toeristen richt. En dat uit zich in de gerechten. Bij de spareribs krijg je bijvoorbeeld een echt puntzakje friet geserveerd en bier kan je per liter kopen.

Opgelet: het klaarmaken van de spareribs duurt ongeveer 1 uur (in tegenstelling tot bij andere restaurants komen ze NIET uit de microwave).

Locatie : zijstraat van de grote markt.
"aux pavés de bruxelles"
Rue Marché-au-Fromage 1-3
1000 BRUSSEL

Ik probeer mijn conditie op peil te houden door af en toe een toertje te gaan lopen. In mijn geval gaat het hier letterlijk om een blokje om. Een tochtje van 6 km bij ons door de velden. Het ziet er allemaal heel rustig en mooi uit, maar schijn bedriegt. De autostrade ligt op amper 100 meter. Bovendien wil men op deze plaats een aantal windmolens van wel 150 meter hoog neerpoten...

Aliens bestaan vrijwel zeker en mensen kunnen contact met hen beter vermijden. Dat is de waarschuwing een van 's werelds bekendste en gerenommeerde wetenschappers, Stephen Hawking. Het is volgens Hawking "volledig rationeel" te veronderstellen dat er elders in het universum leven is."Als aliens ons bezoeken, zou het resultaat wel eens vergelijkbaar kunnen zijn met het aankomen van Columbus in Amerika. Dat pakte niet echt goed uit voor de indianen", zegt Hawking (68).

 We hoeven alleen maar naar onszelf te kijken om te zien hoe intelligent leven zich heeft ontwikkeld in iets dat we niet graag zouden ontmoeten.  

 Ook andere wetenschappers houden rekening met de gedachte dat we niet de enige levende wezens zijn in het universum. Een van hen is professor Brian Cox die voor zijn BBC-serie Wonders of the Solar System al op zoek ging de mogelijkheid van naar buitenaards leven. De astronoom Lord Martin Reeds hield vorige maand een lezing over buitenaards leven en zei dat het goed mogelijk was dat er buitenaards leven is, maar dat de mens het mogelijk niet kan herkennen: "Ze kunnen ons recht in het gezicht kijken, terwijl we ze niet zien.  

Hij wijst erop dat er honderden miljarden melkwegstelsels zijn, met elk honderden miljoenen sterren. Het is volgens de wetenschapper onwaarschijnlijk dat de aarde de enige plaats is waar zich leven heeft ontwikkeld. Hawking doet zijn uitspraken in een nieuwe tv-serie van Discovery Channel, Into the Universe. Hij heeft er met de samenstellers drie jaar aan gewerkt.

Ook andere grote wetenschappers kwamen recent op de proppen met het idee dat we rekening moeten houden met aliens. Eén van hen is professor Brian Cox die voor zijn BBC-serie "Wonders of the Solar System" al op zoek ging de mogelijkheid van naar buitenaards leven. De astronoom Lord Martin Reeds hield vorige maand een lezing over buitenaards leven en zei dat het goed mogelijk was dat er buitenaards leven is, maar dat de mens het mogelijk niet kan herkennen: "Ze kunnen ons recht in het gezicht kijken, terwijl we ze niet zien."

Bedreiging?
De grote vraag is volgens Hawking hoe de aliens eruit zien en hoe zij zich gedragen. Ze kunnen wonen op planeten of zelfs in die planeten. Hij verwacht dat de meeste microben zullen zijn of eenvoudige dieren. Maar het zou ook kunnen dat er echt intelligent leven bij zit. Levende wezens die een bedreiging kunnen vormen voor het leven op aarde.

Nomaden
Intelligent buitenaards leven zou onze planeet wel eens kunnen zien als een grondstofrijk gebied, klaar om te worden gekoloniseerd en geplunderd. "We hoeven alleen maar naar onszelf te kijken om te zien hoe intelligent leven zich heeft ontwikkeld in iets dat we niet graag zouden ontmoeten." Hawking zegt dat hij zich kan voorstellen dat er aliens zijn die in enorme ruimteschepen wonen, zonder grondstoffen zijn komen te zitten en als nomaden op zoek gaan naar nieuwe gronden.

Niet van de minste
De 68-jarige Stephen William Hawking is niet van de minste. De van oorsprong Britse natuurkundige en kosmoloog is één van de meest vooraanstande en gerespecteerde wetenschappers ter wereld. Dat bereikte hij ondanks een progressieve neurologische aandoening waardoor hij rolstoelgebonden is en slechts via een spraakcomputer kan communiceren.

Tussen de tientallen buitenlandse onderscheidingen zit ook het lidmaatschap van de National Academy of Sciences of the United States. In 2006 kreeg hij de Copley Medal en in augustus 2009 werd Hawking door president Obama onderscheiden met de Presidential Medal of Freedom, de hoogste Amerikaanse onderscheiding voor burgers.

Hawking is het meest bekend vanwege zijn werk op het gebied van zwarte gaten en singulariteiten in de kosmologie. Een belangrijke ontdekking, gedaan samen met Roger Penrose, was dat een singulariteit op het moment van de oerknal in de algemene relativiteitstheorie onvermijdelijk was.

Een tweede belangrijke ontdekking was de hawkingstraling, die wordt uitgezonden door zwarte gaten en deze kan doen "verdampen", een van de dingen die men daadwerkelijk hoopt te bewijzen door middel van de experimenten in de Large Hadron Collider. Ook ontwikkelde Hawking het begrip imaginaire tijd in de kosmologie. Met deze imaginaire tijd hoopt hij singulariteiten zoals bij de oerknal en in zwarte gaten te kunnen oplossen.

Simpel
Hawkings grootste talent is misschien wel het vertalen van complexe materie zodat die begrijpelijk wordt voor een doorsnee lezers- en kijkerspubliek. Bij het grote publiek is Hawking, behalve door zijn handicap, vooral bekend geworden door A Brief History of Time, een bestseller waarin hij de stand van zaken in de kosmologie beschrijft. Vanaf augustus 2006 werkt Hawking, samen met zijn dochter Lucy, aan een drietal kinderboeken. Daarin wil hij "denkbeelden en ideeën over relativiteit en kosmologie in de vorm van verhalen beschrijven". Het eerste boek heeft de titel 'George's Secret Key to the Universe' en verscheen in 2008 in het Nederlands onder de titel "De geheime sleutel naar het heelal". (mvl)

( overgenomen uit hln.be , 25 april 2010 )

Het verhaal

Zomer 1954. U.S. marshal Teddy Daniels komt aan op Shutter Island, waar het Ashecliffe Hospital, een inrichting voor psychopatische misdadigers, is gelegen. Samen met zijn partner, Chuck Aule, onderneemt hij een speurtocht naar Rachel Solando, een voortvluchtige moordenares. Maar niets is wat het lijkt op het eiland. Terwijl een orkaan losbarst, nemen de vragen toe. Hoe heeft een vrouw uit een gesloten kamer kunnen ontsnappen? Wie laat er aanwijzingen achter in de vorm van cryptische codes? Hoe dichter Teddy en Chuck de waarheid naderen, des te meer ze beginnen te vrezen dat ze Shutter Island nooit meer zullen verlaten… 

Beoordeling

Net als 'de infiltrant' is 'shuter island' een boek dat je meteen in de juiste stemming brengt. Dennis Lehane weet als geen ander een bepaalde sfeer te creeeren. De personages die hij neerzet zijn mensen van vlees en bloed, elk met hun eigen gebreken en kwaliteiten. Het verhaal begint redelijk saai als een soort detectieve verhaal: een psychiatrische patient ontsnapt en Teddy en Chuck (twee politiemannen) gaan naar haar op zoek. Maar naarmate het verhaal vordert, merk je dat er meer aan de hand is (alleen wat?). En dan is er de schitterende plot. Hierover ga ik natuurlijk niks vertellen. Wat ik wel kwijt wil: prachtig hoe je - indien je als lezer alle aanwijzingen volgt - de afloop al vrij vroeg in het boek kunt voorspellen...

De schrijver

Dennis Lehane is de succesvolle auteur van Mystic River, meesterlijk verfilmd door Clint Eastwood. Lehane schreef eerder o.a. Over mijn lijk, Tenger en blond, Duister als de nacht, het door Ben Affleck indrukwekkend verfilmde Gone Baby Gone en het door pers en publiek bejubelde De infiltrant. De schrijver woont in Boston.

Was James Murphy nu slechtgezind of niet? Had hij zitten klagen over een te laag decibel-niveau op en voor het podium? Om eerlijk te zijn: ik weet het niet. Meer nog: de frontman van LCD soundsystem zag er even gedreven uit als anders. Dat anders dateert wel van een drietal jaar terug, want zolang is het geleden dat we LCD soundsystem nog konden bewonderen. En intussen is er veel veranderd, want drie jaar later is er een nieuwe CD ('this is happening'). Als we de band mogen geloven wordt dit de laatste. In schoonheid eindigen noemen ze zoiets.

Er was een 'gespannen' wisselwerking tussen band en publiek. Beiden hitsten elkaar op. Het resultaat: vuurwerk. Ook toen een nozem het in zijn hoofd haalde om een muntstuk naar het hoofd van Nancy Whang te gooien en daar was het meisje niet echt happy mee. Er volgde een preek van James.

Maar ondanks dit triest voorval werd het een schitterend concert. Het begon allemaal met een strak gespeeld 'Us vs Them' en de nieuwe single 'drunk girls'. En van toen af werd het alleen maar beter met als ultieme uitschieters een enthousiast 'daft punk is playing at my house' en de klassieker 'Yeah'. De ruimte voor het podium verranderde in een kolkende massa. Stilstaan was geen optie...

Setlist
Us v Them
Drunk Girls
Get Innocuous!
Yr City's a Sucker
Pow Pow
Daft Punk Is Playing At My House
All My Friends
I Can Change
Tribulations
Movement
Yeah
Someone Great
Losing My Edge
New York, I Love You But You're Bringing Me Down

Stats
Concert: LCD Soundsystem
Locatie: Ancienne Belgique Brussel
Datum: 5 mei 2010

Electropop, new wave, jaren 80 invloeden ... geen enkele term beschrijft exact wat je je moet voorstellen bij de New Young Pony Club ofte NYPC voor de vrienden.

Feit is dat de band een metamorfase heeft ondergaan. Hun eerste album kon men nog gerust catchy en poppy noemen, met 'the optimist' gaan ze een andere richting uit. 'We willen geen hits maken', klinkt het. De nummers zijn geraffineerd en steken vol onverwachte wendingen. Minder toegankelijk, maar daarom niet minder mooi.

 
NYPC is een groep waar vrouwen de touwtjes in handen hebben: vooreerst is er frontvrouwe Tahita Bulmer, een amazone met een indrukwekkende uitstraling. Toetseniste Lou Hayter is dan weer frêle en drumster Sarah Jones kennen we o.m. van Bat for Lashes. Je zou bijna de twee mannelijke bandleden vergeten.

Het concert in de Botanique was een aangename kennismaking met een voor ons nieuwe band, de rotonde een geschikte intieme zaal. Leuk en hoogtepunt van de avond: het praatje met Tahita achteraf...

Ooit al van the New Young Pony Club gehoord? Neen? Dan wordt het tijd om eens kennis te maken. Vorige week te horen in de Botanique...

Concert: New Young Pony Club, Botanique Brussel ( 30/04/2010 )

Op 4 november verdwijnt Jonna, de dochter van Jon en Magnhild spoorloos. Haar ouders blijven onwetend en vol verdriet achter...

Uitgangspunt van dit boek is het verdriet van de ouders, niet het verdwijnen van de dochter zelf. Verwacht je met andere woorden niet aan een literaire thriller maar aan een soort dagboek vol gevoelens en wanhoop. Je bent getuige van het verdriet van twee mensen en hoopt met hen dat ze spoedig duidelijkheid zullen krijgen.

Al bij al een interessant uitgangspunt, maar toch vond ik het net iets te saai. Ik leefde niet echt mee met de ouders, voelde geen medelijden. Kortom: een gemiste kans.

Karin Fossum heeft al een heleboel schitterende boeken geschreven, maar dit, nee, dit kon me niet echt boeien.